P_f3nZ*666

ฉันมีผู้ชายอยู่คนหนึ่ง

คนที่ ไม่คิดว่า จะอยู่ข้าง ๆ กันตลอดไปได้

แต่ก็ไม่คิดเหมือนกัน

ว่าจะอยู่โดยขาดผู้ชายคนนี้ได้ยังไง

ฉันมีผู้ชายอยู่คนหนึ่ง

ที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน

แต่ก็ไม่รู้เหมือนกัน

ว่าสำหรับเขาแล้ว ฉันได้เป็นแม้แต่เศษเสี้ยวหนึ่งของเขารึเปล่า

ฉันมีผู้ชายอยู่คนหนึ่ง

ที่แม้จะจากกันไปนานแค่ไหน

แต่ทุกครั้งที่เจอกัน ก็คุยกันได้เหมือนเพิ่งจากกันเมื่อวาน

ฉันมีผู้ชายคนหนึ่ง

คนที่ฉันไม่สามารถนิยามความรู้สึกที่มีให้เขา

และไม่กล้านิยาม ความรู้สึกที่เขามีให้ฉัน

ฉันมีผู้ชายคนหนึ่ง

คนที่ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเราคืออะไร

และเราเอง ก็ไม่เคยอยากรู้มัน

เขาเป็นคนเดียว ที่ฉันคิดถึงในทุก ๆ คืนก่อนนอน

เป็นคนเดียว ที่ฉันไขว่คว้าในค่ำคืนที่โดดเดี่ยว

เป็นคนเดียว ..

เมื่อคืน

เป็นอ่านข้อความเก่า ๆ ใน mail box

ไปเจอเมลล์หนึ่ง .. ที่อ่านกี่ครั้งก็ร้องไห้

เขาตอบเมลล์ฉันกลับมาว่า ..

From then till now.
You've been om my mind for many times,
but I can't bring myself close to you because of many things,
both you and I are responsible.
And I do believe that it's true to say
แต่บางคำถาม , ที่คุณไม่ควรได้รู้คำถาม
แต่คำตอบ .. สำหรับเรา ..
"คุณคนเดียวเท่านั้น .. แค่คุณ"
because sometimes I do feel that way.
 
But I just thought that; maybe we had our great times together
and sometimes great times don't last long. And it's OK.
We had our chance. If we're not destined to be then we couldn't fight it.

ฉันเอง ไม่เคยเข้าใจ

ว่าทำไมคนสองคนที่รู้สึกเหมือนกัน .. ว่าอีกคนน่ะ .. เป็นที่สุด .. แค่คนเดียวของชีวิต

ทำไมคนสองคนนั้นถึงอยู่ด้วยกันไม่ได้

ฉันเอง ไม่เคยเข้าใจ

และรู้วา ถึงจะดันทุรังหาคำตอบไป ก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร

ที่เราสองคนทำได้ ..

ก็คงแค่ .. อยู่ห่าง ๆ .. อย่างนี้ไปตลอดใช่มั้ย ?

ในเมื่อทิฐิที่มี มันมากมาย ..

ก็ต้องยอมรับความเจ็บปวดหลังจากนั้นให้ได้ ..

ใช่มั้ยคุณ ?