อะไร อะไร

posted on 19 Apr 2014 18:15 by pf3nz
ช่วงที่ผ่านมา ผ่าน อะไร อะไร มาก็เยอะ
ไปอยู่ กทม 1 เดือน เกิดอะไรขึ้นมากมาย ได้รู้จักคนใหม่ ๆ มากมาย
มีประสบการณ์ดี ๆ (รวมถึงที่ไม่ดี) มากมาย
อยากจะเขียนบันทึกทุก ๆ วัน แต่ก็ไม่มีกำลังกายมากพอที่จะเขียนมันซักวัน
 
เขียนมาถึงตรงนี้ก็ท้อ
รู้สึกเหมือนสกิลในการเขียนเรื่องราวยาว ๆ ของเรามันลดต่ำลงจนน่าใจหาย
ใจหนึ่งอยากจะโทษสิ่งที่เรียกว่าทวิตเตอร์
แอพเหี้ยอัลลัยให้เขียนได้แค่ 140 ตัวอักษร ... ตอนนี้สกิลในการย่อความเป๊ะมาก แต่การเขียนบรรยายยาว ๆ ..​คงจะตก
ได้อย่าง ก็ต้องเสียอย่าง
แต่บางครั้งพอเราเสียบางอย่างไป แล้วก็กลับมาคิดว่า อยากได้แบบเดิมมากกว่า
 
แต่จะเรียกร้องอะไรได้ 
 
ช่วงที่ผ่านมามีทั้งเรื่องดีแล้วเรื่องร้าย
เรื่องดีก็จำได้ เรื่องร้ายก็คงไม่ลืม
 
สิ่งนึงที่อยากจดจำมาก ๆ เกี่ยวกับเรื่องร้าย ๆ คือ มีบางคนที่ช่วยให้เราผ่านพ้นจุด ๆ นั้นมาได้
ตลกดีที่เรารู้สึกผูกพันกับคนบางคนทั้งที่ไม่เคยเจอหน้า
(ถึงกระทั่งเจอหน้าแล้วก็ไม่ได้รู้สึกผูกพันมากขึ้น เพราะมันล้นมาตั้งแต่แรก)
ไม่ได้คิดไปในเชิงชู้สาว แต่รู้สึกดีที่มีเค้าอยู่ข้าง ๆ 
เค้าช่วยเรา ในเวลาที่เราต้องการใครซักคนอยู่ข้าง ๆ มากที่สุด
เวลาเราร้องไห้ เค้าไม่ได้ปลอบพร่ำเพรื่อเหมือนที่คนอื่น ๆทำ กลับกรีดซ้ำแล้วล้างแผลในใจให้เลือดมันซิบ ..
แปลกดีที่มันทำให้แผลหายเร็วขึ้นทุกครั้ง
 
ไม่รู้จักขอบคุณคุณยังไง
 
คุณทำให้นึกถึงเพื่อนสมัย ม.ต้นคนนึง 
มันชื่อไอ้จูน
ไอ้จูนกับเราสนิทกันมาก ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเกือบทั้งวันตลอดปิดเทอม เปิดเทอมเราอยู่คนละห้อง แต่พักเที่ยงและเลิกเรียนเราก็อยู่ด้วยกันเสมอ
คนที่ดูอยู่ห่าง ๆ คิดว่าเราเป็นแฟนกัน แต่คนที่อยู่ใกล้พอจะได้ยินสรรพนามที่เราเรียกกันก็เข้าใจได้เองว่ามันคงไม่ใช่แฟนกัน
เวลาจูนมีปัญหา (มักจะเรื่องผู้หญิง) มันก็จะลากเราไปเป็นไม้กันหมาตลอด
ส่วนเวลาเรามีปัญหา (ก็เรื่องทุกข์ใจของชะนี ม.ต้น ธรรมดา)
มันก็จะนั่งข้าง ๆ ไม่พูดอะไร ปล่อยเราร้องไห้ไปเงียบๆ  แล้วก็ลูบหัวเราอยู่อย่างนั้น
 
มันเป็นบรรยากาศที่ฟีลกู๊ดพอ ๆ กับการดินเนอร์ใต้แสงเทียนในตึกระฟ้าที่เค้านืยมไปกันมั้ย .. ก็ไม่รู้ (เพราะไม่เคยมีโอกาส) 
แต่มันทำให้รู้สึกดีจริง ๆ และยังจดจำมันได้จนถึงทุกวันนี้
 
แปลกดีทั้งที่เคยสนิทกันขนาดนั้น 
ถึงทุกวันนี้เรากลับไม่มีทางติดต่อกัน
ความจริงถ้าพยายามซักนิดก็น่าจะหาทางติดต่อได้ไม่ยาก แต่เราไม่อยากพยายามขนาดนั้น
กลัวว่า จะเป็นเราแค่คนเดียว ที่จำเรื่องราวเหล่านั้นได้ ..
ปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นไปดีกว่าเนอะ
 
ทุกอย่างล้วนมีช่วงเวลาที่มันสวยงาม :)

Comment

Comment:

Tweet